Podwiązka ślubna należy do tych elementów, o których pamięta się dwa dni przed weselem albo wcale. Część par uznaje ją za obowiązkowy punkt oczepin, część rezygnuje bez żalu, a niewiele osób wie, skąd właściwie ten zwyczaj się wziął. Warto to rozdzielić: pochodzenie, praktyka i decyzja są trzema różnymi sprawami.
Skąd się to wzięło
Zwyczaj jest starszy niż większość dzisiejszych elementów wesela i wywodzi się z czasów, gdy fragment stroju panny młodej uznawano za przynoszący szczęście. Goście próbowali zdobyć go dosłownie, co kończyło się niszczeniem sukni, więc z czasem wykształcił się kompromis: pan młody sam zdejmował podwiązkę i przekazywał ją jednemu z gości. To, co dziś jest krótkim punktem programu, było więc pierwotnie sposobem na uratowanie stroju.
Rozmiar i materiał, czyli o czym nikt nie mówi
Podwiązka zsuwa się przez cały wieczór z jednego powodu: jest kupowana w jednym rozmiarze uniwersalnym, który dla większości osób jest za duży. Zmierz obwód nogi w miejscu, w którym zamierzasz ją nosić, czyli kilka centymetrów nad kolanem, a nie w najszerszym punkcie uda. Wybierz model o obwodzie mniejszym o dwa, trzy centymetry, z gumką szeroką na co najmniej centymetr. Wąska gumka wcina się i zostawia ślad widoczny potem na zdjęciach z sesji.
Koronka wygląda najlepiej, satyna ślizga się najbardziej, a model z silikonową taśmą po wewnętrznej stronie jest jedynym, który realnie trzyma się przez kilka godzin tańca. Pod suknią ślubną syrenką, która przylega do ud, gruba koronka potrafi odznaczyć się przez tkaninę, więc przy tym kroju lepiej wybrać płaski model.
Kiedy się ją zdejmuje
Najczęściej podczas oczepin, po zdjęciu welonu, i to jest moment ustalany z wodzirejem albo DJ-em, a nie improwizowany. Wersja spokojniejsza: pan młody zdejmuje podwiązkę na siedząco, przy zasłoniętej spódnicy, i rzuca ją w stronę kawalerów, podczas gdy panna młoda rzuca bukiet w stronę panien. Wersja, która częściej wychodzi niezręcznie, to zdejmowanie przy wszystkich gościach i przy komentarzu prowadzącego. Jeśli nie czujecie tego elementu, wystarczy powiedzieć to prowadzącemu na spotkaniu przed weselem.
Dwie podwiązki: skąd ten pomysł
Część panien młodych kupuje dwie: jedną do rzucenia, drugą na pamiątkę. Ma to praktyczny sens, bo ta rzucona zwykle nie wraca, a bywa jedyną rzeczą z całego stroju, którą da się zatrzymać w nienaruszonej formie. Druga bywa też haftowana datą i wtedy nie nadaje się do rzucania.
Jeśli rezygnujecie
Rezygnacja nie wymaga uzasadnienia i nie zostawia dziury w programie. Oczepiny działają bez tego punktu, a wodzirej ma zwykle kilka alternatyw, od zabawy z krawatem po konkurs dla par z najdłuższym stażem. Jedno warto zrobić wcześniej: powiedzieć o tym mamie albo teściowej, bo to zwykle od nich wychodzi pytanie na godzinę przed oczepinami, a wtedy rozmowa toczy się przy gościach.
